- Interwencja kryzysowa - Serwis Pomoc Dziecku

Strona główna » Słownik problemów » Interwencja kryzysowa

Interwencja kryzysowa

 

Kryzys pojawia się nagle i nieoczekiwanie, ogarniając całą naszą rzeczywistość. Niedające się wytłumaczyć wydarzenia nasilają stres do poziomu krytycznego. Interwencja kryzysowa jest umiejętnym wkroczeniem we właściwym momencie w sytuację osobistą ofiary kryzysu, by rozwiązać problem, który grozi jej destrukcją emocjonalną lub fizyczną. (s.13) Interwencję kryzysową nazywa się niekiedy pierwszą pomocą emocjonalną. Stanowi ona ekwiwalent pierwszej pomocy fizycznej i musi być udzielana równie kompetentnie i szybko. W razie potrzeby ofiara kryzysu będzie mogła później zdecydować się na podjęcie psychoterapii lub szukać porady w odpowiednim miejscu. (s.17)

Większość sytuacji kryzysowych dotyka w największym stopniu jedną ofiarę, a przez nią osoby znajdujące się w jej najbliższym otoczeniu. W wypadku gwałtu, samobójstwa, pobicia, kazirodztwa, narkomanii, sporów rodzinnych oraz klęsk naturalnych wielkość urazu, intensywność emocji oraz trudności z przystosowaniem się do sytuacji mogą być równie silne dla ofiary, jak i dla pozostałych osób. (…) Dzieci mogą przeżywać największe trudności. Zwykle nie są w stanie zrozumieć świata dorosłych. Ich rzeczywistość opiera się na fantazjowaniu, okrojonych prawdach i braku dostatecznych umiejętności oceniania tego, co się wokół dzieje. (s.103)

 

Jak rodzice mogą pomóc dzieciom w radzeniu sobie z uczuciami wywołanymi sytuacją kryzysową

  1. Rozmawiajcie ze swymi dziećmi; odpowiadajcie jasno i dokładnie na ich pytania.
  2. Mówcie dzieciom o swych uczuciach.
  3. Słuchajcie tego, co dzieci mówią i jak mówią. Czy okazują lęk, niepokój lub niepewność? Możecie powtarzać słowa dzieci. Używajcie zwrotów typu: „Boisz się, że…” albo „Zastanawiasz się, czy…”. Pomoże to wam oraz dzieciom zorientować się w uczuciach.
  4. Udzielajcie zapewnień. Mówcie dziecku: „Jesteśmy razem. Zależy mi na tobie i będę się tobą opiekować”.
  5. Czasem trzeba wielokrotnie powtarzać dziecku informacje i zapewnienia. Nie poprzestawajcie na jednorazowych stwierdzeniach.
  6. Przytulajcie dzieci. Pocieszajcie je. Dotyk jest ważny w czasie kryzysu.
  7. Poświęcajcie więcej czasu na rytuał usypiania dzieci; rozmawiajcie z nim i udzielajcie mu zapewnień. Jeśli trzeba, zostawcie im zapalone światło.
  8. Obserwujcie dzieci podczas zabawy. Słuchajcie tego, co mówią, i patrzcie, jak się bawią. Dzieci często wyrażają swój lęk lub złość w zabawie lalkami, samochodami lub z rówieśnikami.
  9. Proponujcie im zabawy, które pomagają rozładować napięcie. Bawcie się plasteliną, farbami, proponujcie kąpiel i tym podobne. Jeśli dzieci przejawiają potrzebę kopania lub bicia, dajcie im poduszkę albo piłkę.
  10. Jeśli wasze dziecko ma ulubioną zabawkę albo kocyk, pozwólcie mu się tym bawić częściej niż zwykle.
  11. Jeśli potrzebujecie pomocy specjalisty, sięgnijcie po nią jak najwcześniej, żeby przyniosła maksymalne korzyści. (s.107-108)

 

Źródło: Greenstone J.L., Leviton, S.C. (2004) Interwencja kryzysowa. Gdańsk: Gdańskie Wydawnictwo Psychologiczne

Drukuj | Wyślij znajomym | Zgłoś błąd w artykule
Autor wiadomości: Małgorzata Paprotny | Data: 2009-12-22 20:52
Ilość wyświetleń 4793

Czytaj także

Copyright @ 2010 Urząd m.st. Warszawy Biuro Edukacji i Poradnia TOP

Administrator: mail | Archiwum | Mapa serwisu