Pomoc dziecku

 logo serwisu pomoc dzieciom Serwis Pomoc dziecku

Zadbaj o rozwój swojego dziecka

Zdjęcie usmiechniętej rodziny

FIZYCZNE I EMOCJONALNE SKUTKI PRZEMOCY

Data dodania środa, 6 sierpnia 2014
Anna Kaźmierczak - Mytkowska FIZYCZNE I EMOCJONALNE SKUTKI PRZEMOCY WOBEC DZIECKA istota samookaleczeń

Nakładanie się na siebie różnych form przemocy uniemożliwia wyróżnienie skutków określonej formy maltretowania. Przeprowadzone badania wskazują na zaburzenie wielu form funkcjonowania, mogących być równocześnie przejawem predyspozycji genetycznych, czy wcześniejszych zaburzeń psychicznych.

W zakresie skutków fizycznych pzremocy największą uwagę skupiają obrażenia takie jak : szczególne rodzaje złamań, krwotoki wewnątrzczaszkowe i wybroczyny krwawe w obrębie siatkówki, oparzenia,
a także charakterystyczne podbiegnięcia krwawe. Dzieci bite, zaniedbywane często osiągają mniejszą masę ciała niż oczekiwana ze względu na wiek,
a także upośledzenie wzrostu.

Do objawów niespecyficznych skutków przemocy fizycznej należy brak reakcji na ból, nietrzymanie kału i moczu, wymioty, bóle żołądka, uporczywe bóle i zawroty głowy.

W zakresie skutków psychicznych na uwagę zwraca wyższy poziom pobudzenia emocjonalnego w odpowiedzi na sytuacje trudne, które pojawia się szybciej i dużo trudniej ulega wygaszeniu. Takie stany tłumaczy życie
w ciągłym poczuciu zagrożenia i braku przewidywalności. Dzieci te są często nadwrażliwe i nadruchliwe. R. Goodman i S. Scott 92000 r.) wyróżniają cztery zasadnicze wzorce funkcjonowania emocjonalnego dzieci i młodzieży które są ofiarami przemocy :

* stępienie emocjonalne i brak reakcji na sytuacje społeczne,
* nastrój depresyjny z wyraźnym smutkiem i wycofaniem się,
* chwiejność emocjonalna wyrażająca się nagłymi przejściami od zaangażowania i przejawów przyjemności do wycofania i złości,
* stan emocjonalny nacechowany złością, występujący w odpowiedzi na niewielkie frustracje, a wyrażający się poprzez zakłócanie zabaw oraz częstymi wybuchami agresji nasilającymi się wraz z dojrzewaniem.

ISTOTA SAMOOKALECZEŃ.

Za ogniwo łączące molestowanie seksualne, fizyczne, psychiczne
z późniejszymi samouszkodzeniami uznaje się (van der Kolk, Arnold
i Babiker) po pierwsze - poczucie niskiej wartości, wstydu i winy połączone z nienawiścią do siebie występujące u ofiar przemocy, a po drugie - konieczność przeżywania niezwykle silnych, przykrych emocji spowodowanych niemożnością radzenia sobie pokrzywdzonych z doznanymi urazami.

Istota samookaleczeń, choć należy do aktów autodestrukcji jest inna niż samobójstw, gdyż nie mają na celu pozbawienia życia, ale przerwanie bólu emocjonalnego; dla wielu osób mają charakter samozachowawczy, choć nie mniej poważny niż próba samobójcza, gdyż osoba ich dokonująca może przeżywać taką nienawiść do siebie, że pragnie zniszczyć „wszelkie realne doświadczenie „ja”, odmienić ciało. Samouszkodzenie według Babiker
i Arnold (2003 r.) to akt polegający na celowym zadawaniu bólu lub ran swojemu ciału, pozbawiony jednakże intencji samobójczej”.

Najczęściej spotykaną formą samookaleczeń jest nacinanie skóry (głównie na obszarze przedramienia i ramienia) rzadziej nóg, przy użyciu ostrych narzędzi, takich jak : żyletka, szkło, nóż. Do innych sposobów zadawania sobie ran należą : drapanie (np. wkładką, szpilką), gryzienie, pocieranie. Rzadziej spotykane formy samouszkodzeń to wyrywanie sobie włosów i rzęs oraz bardzo intensywne szorowanie skóry, doprowadzające do zdarcia naskórka tzw. mokre (przy użyciu środków czyszczących) oraz suche (przy użyciu twardych walcowatych powierzchni, np. ołówka).
Do samookaleczeń zalicza się też połknięcia ostrych przedmiotów, zdecydowanie rzadziej poparzenia wodą, zadawanie sobie ciosów lub obijanie się o ściany. FUNKCJE SAMOOKALECZEŃ I PARASAMOBÓJSTW

Funkcje samookaleczeń są w dużym zakresie zależne od siebie, stąd trudności w ich przejrzystym opisie. Najczęściej podkreślaną cechą samookaleczeń jest ekspresja napięć wewnętrznych jednostki na poziomie ciała, które po doznaniach przemocy nie jest miejscem bezpiecznym, ale znienawidzonym.

Doznawanie wielowymiarowej przemocy nie pozwala na rozwój umiejętności radzenia sobie z emocjami, których ogrom wydaje się być niemożliwy do wyrażenia w sposób społecznie akceptowany.

Zachowanie autodestrukcyjne daje poczucie sprawczości i kontroli, kiedy aktywny podmiot w określony sposób kaleczy swoje „winne i bierne ciało, odcinając się w tym czasie od niego i tkwiącej w nim pamięci zdarzeń; jednostka ma władzę nad ciałem, którego granice były wcześniej przekraczane.

Samookaleczenia mogą nie tylko pełnić funkcję sankcji w stosunku do osób krzywdzących, ale także mają zniechęcać przed ewentualnymi kolejnymi nadużyciami i wymusić zmianę relacji, a więc zapewnić bezpieczeństwo pokrzywdzonemu.

Parasamobójstwo pełni funkcję „komunikacyjną” przez to, że ma zwrócić uwagę innych na trudną sytuację, cierpienie jednostki – apel ten często kierowany jest do osób zaniedbujących, krzywdzących.
Należy podkreślić raz jeszcze, że w przeciwieństwie do próby samobójczej popełnianej przez osobę, która bierze odpowiedzialność za nierozwiązany problem na siebie, osoba decydująca się na zamach rzekomy nie ma intencji pozbawienia się życia, a dominującym motywem jest wywieranie presji na otoczeniu lub jego ukaranie, w okolicznościach kiedy wszystkie inne sposoby radzenia sobie z trudną dla adolescenta sytuacją zawiodły.

źródło: http://www.kidprotect.pl/forum/viewtopic.php?p=102475&sid=c267d6acc138f8973d7d7fa3012b79a6