Pomoc dziecku

 logo serwisu pomoc dzieciom Serwis Pomoc dziecku

Zadbaj o rozwój swojego dziecka

Zdjęcie usmiechniętej rodziny

Dziecko a rozwód.

Data dodania czwartek, 7 sierpnia 2014
Dziecko a rozwód.

Kryzysy są kryzysami, ponieważ dotknięta nimi osoba nie zna żadnego sposobu na poradzenie sobie z daną sytuacją.(Carkhuff i Berenson za James i Gilliland, 2005, s.25)
Ludzie znajdują się w stanie kryzysu, kiedy napotykają przeszkodę w osiąganiu ważnych celów życiowych-przeszkodę, która w tym czasie jest nie do pokonania za pomocą zwyczajnych metod rozwiązywania problemów. Powoduje to stan dezorganizacji i zamieszania, w którym podejmowane są liczne próby nieudanych rozwiązań. (Caplan za James i Gilliland, 2005, s. 25)
Kryzys rozwija się w wyraźnych stadiach:
a. występuje sytuacja krytyczna, w której decyduje się, czy normalne mechanizmy radzenia sobie z trudnościami wystarczą;
b. narastające napięcie i dezorganizacja towarzyszące tej sytuacji przekraczają zdolność dotkniętej nią osoby do radzenia sobie z trudnościami;
c. wybrnięcie z sytuacji wymaga sięgnięcia po dodatkowe zasoby(takie jak fachowe poradnictwo);
d. konieczne może się okazać skierowanie do specjalisty, który pomoże w usunięciu poważnego zaburzenia osobowości. (Marino za James i Gilliland, 2005, s.25-26)

Brammer podaje trzy obszary kryzysów. Kryzys rozwojowy, sytuacyjny i egzystencjalny.

Coraz częściej zdarza się, że poważne kryzysy dotykają rodzinę. Do najpowszechniejszych, ale chyba także najbardziej dezorganizujących życie rodzinne należy bezwątpienia rozwód.
Rozwód- często traktowany jako synonim porażki czy złamanie obietnicy-jest poważnym życiowym kryzysem. Wymaga od człowieka zmiany jego sytuacji osobistej, zakończenia małżeńskiej relacji i-w większości wypadków-zrekonstruowania rodziny, by mogła funkcjonować dalej według nowej formuły.
Bohannan stworzył koncepcję sześciu typów rozwodu. Każdy z typów rozwodu został potraktowany jako odrębny jakościowo obszar, na którym rozgrywają się odrębne działania i doznania podmiotu wraz z ich następstwami.
1.Rozwód emocjonalny. To początek oddalania się partnerów od siebie. Brak zaangażowania w małżeństwo. Zanikają pozytywne uczucia, na ich miejsce wchodzą uczucia niechęci, obojętności. Zrywa się nić porozumienia, coraz mniej rzeczy robi się „we dwoje”. Każdy patrzy w swoja stronę, myśli o własnych sprawach.
2.Rozwód legalny. Nie dotyczą tylko sfery prywatnej, ale także istnieje jako fakt społeczno-prawny. Angażuje organy ochrony prawnej, które negatywnie wpływają na chęć współpracy partnerów, są oni postawienie naprzeciw siebie jako rywale.
3.Rozwód rodzicielski. Opisuje zmiany jakie dokonują się w relacji rodzice-dziecko. Zmiany dotyczą rozwiązania się dotychczasowej formuły więzi. Rozwodzą się rodzice, ale należy ustalić przy kim zostaje dziecko, gdzie będzie mieszkało, określa się typ opieki oraz oddzielenie kontaktów partnerskich od kontaktów rodzicielskich. Relacje z dzieckiem powinny być podtrzymywane w sposób nieprzerwany i prawidłowy.
4.Rozwód ekonomiczny. Zmiany w sytuacji materialnej rodziny. Związany jest z rozdziałem stanu posiadania i pogorszeniem poziomu zaspokajania potrzeb przez jej członków. Często problemy materialne staja się pretekstem do rozgrywania konfliktów pochodzących z innych sfer życia rodziny.
5.Rozwód środowiskowy. Dotyczy relacji rozwiedzionych osób z bliskimi, przyjaciółmi. Są oni postawieni przed trudnym wyborem utrzymywania kontaktów towarzyskich, a tym samym kontaktowania się ze wszystkimi nieprzyjemnościami jakie niesie za sobą rozwód. Nierzadko taka sytuacja powoduje, że znajomi odsuwają się od takiej pary, gdyż rozwód przestaje być dla nich czymś abstrakcyjnym i sami czują się zagrożeni.
6.Rozwód psychiczny. Jest to odzyskiwanie psychicznej autonomii poprzez odseparowanie się od wpływów byłego partnera. Kształtuje się tutaj od nowa tożsamość, człowiek uczy się żyć samemu, zmienia się poziom samooceny. (Beisert, 200, s.96-98)

Należy zwrócić uwagę na dziecko w sytuacji kryzysu rodziny. Jako istota jeszcze nieukształtowana psychicznie, emocjonalnie nie jest w stanie sam poradzić sobie z problemami. Ważne jest aby dziecko miało wsparcie jeśli nie w obojgu, to chociaż w jednym z rodziców lub kimś bliskim z rodziny, przyjaciół. Jednak owo wsparcie nie może ograniczać się jedynie do współczucia i pocieszania. Przede wszystkim powinno polegać na wytłumaczeniu dziecku co się stało.
Bardzo ważne jest pozwolenie dziecku na ustosunkowanie się do zaistniałej sytuacji, a także wyrzucenie z siebie emocji także tych negatywnych. W prawie rozwodowym także poruszono kwestię dobra dziecka. Na czym ona polega?
Ochrona dobra dziecka w prawie rozwodowy polega na ustaleniu, za pomocą odpowiednio dobranych i zastosowanych środków dowodowych, wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, a w szczególności charakteryzujących sytuację dziecka, i na prognozowaniu przez porównanie jego obecnej sytuacji z sytuacją po ewentualnym rozwodzie, oraz na dokonaniu wyboru rozstrzygnięcia najbardziej korzystnego dla dziecka w wyniku przeprowadzonej analizy czynników determinujących jego dobro w ujęciu wieloaspektowym- przy założeniu wyczerpania wszystkich obiektywnie możliwych do zastosowania środków w celu pojednania rodziców i pewności co do istnienia zupełnego i trwałego rozkładu ich pożycia. (Stojankowska, 1979, s.35)

Ochrona dobra dziecka jest nierozłącznie związana z problematyką systemu prawa doszła ona bowiem do rangi podstawowej zasady dla polskiego prawa rodzinnego. Powoływanie się na zasadę ochrony dobra dziecka jest powszechne i zasada jest akceptowana społecznie.
(Stojankowska, 1979, s.11)
Dziecko, którego rodzice rozstają się, doświadcza straty. Podobnie jak dla ludzi, którzy tracą swoich najbliższych np. w wyniku śmierci, jest to dla niego okres żałoby. Ważne jest żeby w tym okresie dziecko wiedziało, że nie jest samo, że jest przy nim ktoś bliski, życzliwy, ktoś kto wysłucha, doradzi, ale także pozwoli wypłakać się.
McKenna opisała sześć stadiów żałoby jakimi posługiwać się można w pracy z osobami doświadczającymi silnego bólu po stracie i żałoby.
1.Szok, smutek, lęk i izolacja. Szczególnie w okresie następującym bezpośrednio po stracie niezwykle ważne jest szukanie pomocy w czynnościach codziennych. Dobrze jest zachęcać osobę w żałobie do nawiązywania kontaktów z rodziną i przyjaciółmi w poszukiwaniu wsparcia.

2.Smutek. Po fazie szoku przychodzi czas na uwolnienie emocji. Osoby odczuwające smutek po stracie dają upust uczuciom i najczęściej gwałtownie i długo płaczą.

3.Samotność. Po smutku następuje uczucie przejmującej samotności. Najczęściej przejawia się nerwowością, bezsennością, apatią lub utratą apetytu. Prowadzący interwencję w tym stadium doradza pogrążonym w żałobie by pozwalały sobie na relaks, odpoczynek, wysypianie się, aktywność fizyczną, zdrowe odżywianie.

4.Gniew i poczucie winy. W tym stadium osoby doznające straty stwierdzają, że są zagubione i niezdolne do skoncentrowania się na swoich codziennych obowiązkach. Rodzi to silny gniew lub poczucie winy, okrada z sił. Terapeuta radzi wtedy skupić się tak jak tylko to możliwe, na pozytywnych, zdrowych, dobrych myślach i uczuciach. Pomoże to odzyskać kontrolę, a także bardziej pozytywnie spojrzeć na stratę.

5.Depresja. Człowiek pogrążony w żałobie nieuchronnie dochodzi do wniosku, że utracona osoba bliska już nie powróci, co może prowadzić do depresji. W tym stadium interwencja kryzysowa może przynieść optymalnie korzystne rezultaty. Pociechą i pomocą dla tych którzy ponieśli stratę, są pełne empatii pomocne osoby, spędzające z nimi czas, wykazujące autentyczną troskę, cierpliwe.

6.Zwrot ku przyszłości. Pod koniec stadium piątego klienci zaczynają zazwyczaj doświadczać chwil radości. Te krótkie momenty to swoisty zwrot ku przyszłości. Osoby doświadczające straty są w stanie odkryć nowe marzenia i możliwości. Podejmują nowe inicjatywy z wigorem, entuzjazmem i odnowioną nadzieją. (James i Gilliland, 2005, s. 532-533)

Dla dziecka, rozwód rodziców, to niewątpliwie ciężki okres. Życie postawiło przed nim nie lada wyzwanie i sztuką jest sprostać jemu. Jednak wsparcie i miłość bliskich pomagają przetrwać najgorsze.

Bibliografia.
1.Beisert M., Rozwód. Proces radzenia sobie z kryzysem, Poznań 2000, Wydawnictwo Fundacji Humaniora.
2.Nowak-Dziemanowicz M., Małżeństwo wobec rozwodu, Wrocław 1994, Wydawnictwo Uniwersytetu Wrocławskiego.
3. James R., Gilliland B., Strategie interwencji kryzysowej, Warszawa 2005, Wydawnictwo Edukacyjne PARPA.
4. Stojanowska W., Rozwód a dobro dziecka, Warszawa 1979, Wuydawnictwo Prawnicze.
5. Wallerstein J., Blakeslee S., Rozwód a co z dziećmi?, Poznań 2003, Zysk z s-ka

źródło: http://www.sciaga.pl/tekst/48398-49-dziecko_a_rozwod