Pomoc dziecku

 logo serwisu pomoc dzieciom Serwis Pomoc dziecku

Zadbaj o rozwój swojego dziecka

Zdjęcie usmiechniętej rodziny

Depresja dzieci lub młodzieży

Data dodania środa, 29 stycznia 2014

 

 

Depresja – stan psychiczny charakteryzujący się zespołem zmian psychicznych, które jednostka przeżywa (uczucie smutku, przygnębienia, zniechęcenia, straty, bezwartościowości wszystkiego i bezsensu życia, myśli samobójcze) lub które ujawniają się w jej zachowaniu (płaczliwość, regres aktywności, rozdrażnienie i niepokój, skłonność do agresji, bezsenność, jadłowstręt, zaniedbanie higieny, obowiązków, utrata zainteresowań). W odróżnieniu od krótkotrwałych epizodów depresyjnych o depresji mówimy wtedy, gdy symptomy depresyjne utrzymują się nieprzerwanie przez dłuższy okres czasu (ponad dwa tygodnie). W klasyfikacji Amerykańskiego Towarzystwa Psychiatrycznego (DSM-IV, 1994) wymieniono u dzieci trzy kategorie zaburzeń depresyjnych :

a)      depresja wielka

b)      depresja nerwicowa

c)      zaburzenia depresyjne niespełniające kryteriów pierwszych dwóch kategorii depresji.

 

Depresja wielka występuje wówczas, gdy u dziecka potwierdzono jeden z dwóch symptomów osiowych (dysforyczny/obniżony nastrój lub/i utrata zainteresowań czym dotąd dziecko interesowało się z przyjemnością) oraz co najmniej cztery zaburzenia towarzyszące (zaburzenia snu, łaknienia, męczliwość, zaniżona samoocena, zaburzona uwaga, poczucie winy, myśli samobójcze). Symptomy te utrzymują się przez długi okres (ponad miesiąc).

 

Depresja nerwicowa ma podłoże psychogenne, występuje w następstwie doznania negatywnych przeżyć, w mniejszym stopniu dezorganizuje psychicznie dziecko i trwa znacznie krócej. Charakteryzuje się ona u dzieci wybuchami gniewu, skłonnością do irytacji, ponadto zaburzeniami snu, łaknienia, męczliwością, negatywną samooceną, zaburzoną koncentracją uwagi i poczuciem bezradności. Depresję nerwicową można zdiagnozować wtedy, gdy symptomy te utrzymują się u dziecka co najmniej przez rok, z najwyżej dwumiesięcznym okresem ich remisji.

 

Zaburzenia depresyjne niekwalifikowane do wymienionych dwóch kategorii depresji występują wówczas, gdy okres ich remisji i prawidłowego funkcjonowania dziecka trwa dłużej niż pięć miesięcy.

 

 

 

Źródło: Maciarz A. (2005). Mały leksykon pedagoga specjalnego. (s. 33  ) Kraków: Oficyna Wydawnicza Impuls

 

 

 

Symptomy depresji zmieniają się wraz z wiekiem dziecka:

 

Niemowlęctwo – smutek, obojętność bez płaczu, spowolnienie ruchowe, uboga mimika, brak gotowości do komunikowania się, brak reakcji ożywienia na widok osób opiekujących się dzieckiem.

 

Dzieciństwo – zaburzenia nastroju (skłonność do irytacji, płaczliwość, żal), bezsenność, utrata apetytu, hiperaktywność, napady wściekłości, nieobecność zabawy w aktywności dziecka.

 

Młodszy wiek szkolny - wstydliwość, poczucie winy, poczucie beznadziejności (po ósmym roku życia), obniżona samoocena, problemy szkolne (fobia szkolna).

 

Młodzież – zaburzenia obrazu własnego ciała, obecność symptomów typowych dla depresji u osób dorosłych.

 

 

Opracowano na podstawie: Rola J. (2001). Depresja u dzieci. Poradnik. (s.24). Kraków: Oficyna Wydawnicza IMPULS